Ciao Janet!

Ciao Janet,

Molto grazie per tenere la casa nostra pulito per quasi tre anni! 

Inge, Jan, Emma, Jutta & Luka

Goodbye Firenze

Up until a year ago, I thought I wasn't going to miss a lot from Italy when we would move back. Except of course, the weather (Belgium is a very nice country to live in, but the weather...)

But then came this year. This year was definitely the nicest. 
Last Thursday was a very emotional day. The movers came in that morning, and it was Luka's graduation. We had to say goodbye to a lot of nice people (Right now, we are thinking to come back in April for Jan to run the half marathon. That gives a bit of peace of mind!).

And now it's also time to say goodbye to our house in Impruneta. The movers are packing the last things and are loading the truck. We are keeping the kittens out of their way. If we don't watch them, they disappear in the truck together with our other stuff...

In a few weeks, we'll go to the USA for five weeks. I'm not going to remember everything unless I write it down. And because some people asked me to send updates from time to time, I thought I could as well write everything down on our blog in stead of in a notebook. 

So this is the reason I'm writing in English right now. I definitely feel it's not my mother tongue. But I'll manage. And if needed, I'll use some Dutch.

groetjes ;-)
Inge

Schilderen

Mijn laatste blogbericht is al bijna een jaar oud. Wat heb ik in die tijd allemaal uitgevreten? 

In de herfst ben ik begonnen met yoga. Ik dacht dat al dat zweverig gedoe niks voor mij zou zijn, maar wonderwel ontspande ik daar echt wel van. Maar mijn spieren en gewrichten waren het daar niet altijd mee eens, die protesteerden dagen nadien nog (deed ik iets verkeerd?). 
In april ben ik dan met bootcamp begonnen, ook in een groep van de school. Een hele fijne groep. De oefeningen waren stevig, en mijn spieren deden de volgende dagen ook zeer, maar op een goede manier. Blij dat ik het bootcamp op het laatste nog ontdekt had.

Ik ben ook class parent geweest van Luka's klas, een soort klasverantwoordelijke. Samen met de class parent van het andere 5de hebben we een paar dingen georganiseerd. 
Ik ben in februari gaan helpen op de ski trip en heb een paar keer in de klas een presentatie gaan geven. Dat vond ik heel fijn om te doen. Vooral de presentatie over ons ecologisch huis. Eén jongen heeft daarna voor een project heel wat opzoekwerk en een presentatie gedaan over verantwoord bouwen. Hij wil later eco-architect worden. Dan heb ik weer een zaadje geplant!

En ik heb iets uit mijn kindertijd weer opgepikt. Ik ben elke week naar een Art Studio gegaan. Ik heb weer leren tekenen en schilderen. In het begin moesten we met potlood werken. Daar kwamen mooie tekeningen uit, maar dat was niet echt mijn stijl. 

Daarna ben ik, vroeger dan de normale gang van zaken omdat ik echt wel met kleur wilde werken, begonnen met aquarel. Ik moest bestaande aquarellen naschilderen. Een hele goede oefening om te leren. Maar ik was heel nauwkeurig, en deed er dan ook behoorlijk lang over. 

Omdat ik eigenlijk was beginnen tekenen om mezelf een tijdje te kunnen verliezen in het tekenen, was ik daar eigenlijk wel gefrustreerd over. Ik ben in het dagelijkse leven ook behoorlijk perfectionistisch en traag, ik wilde wel eens zwierig en nonchalant kunnen schilderen. Toen kreeg ik van de juf de opdracht om telkens in vijf minuten een klein stilleven te schilderen. Geen tijd om te precies te zijn, en eigenlijk was wat eruit kwam best wel mooi. Bevrijdend!

En omdat ik nogal eigenzinnig van aard ben, wilde ik eigenlijk wel eens wat anders dan gewoon natekenen. Marleen, een Belgische vriendin die ik hier dit jaar leerde kennen, schildert abstract. Ik ben een dagje bij haar in de leer gegaan, en dit kwam eruit:

En vandaag heb ik mijn laatste werk gemaakt. Terug klassiek aquarel. Ik wilde heel graag een tekening van ons huis. Ik ben met mijn borstels en verf naar buiten gegaan en ben er gewoon aan begonnen. Geschilderd met een echt voorbeeld, niet vanaf een bestaand werk. Dat is een stuk moeilijker, maar ik ben wel tevreden met het resultaat.

Voila, dat was in een heel klein notendopje wat ik dit jaar zoal gedaan heb.

Het volgende bericht op de blog zal in het Engels zijn.

Heel veel groetjes,
Inge

I feel Slovenia

We zijn dus net terug van onze vakantie in Slovenië. Als kind was ik twee keer in Joegoslavië geweest, ook in Slovenië. Ik herinner me nog dat ik heel erg onder de indruk was van de blinde salamanders die in de grotten van Postojna leven, en dat we Lipizzaners gezien hebben. 
Daarna verdween Joegoslavië in de oorlog en beschouwde ik het als een oostblokland en één van die nieuwe Eurosonglanden waar alleen kitsch uit voort kwam en als een land waar ze waarschijnlijk vijftig jaar achter staan. Ik bedoel, als Italië al zo erg is, hoe erg moest het dan wel niet in Slovenië zijn?

Maar toen ik de vakantie begon te plannen, en begon te kijken waar in noord Italië we naartoe konden, kwam ik het land tegen op de kaart en zag ik een nationaal park. Mijn nieuwsgierigheid werd gewekt, en ik ging op zoek op het internet. De websites van Slovenië zagen er allemaal heel mooi en modern uit, zelfs een stuk beter dan de Italiaanse. 
Dus we trokken naar Slovenië. En wat een aangename verassing! Dit is de officiële slogan van de toeristische dienst van Slovenië:

't Is de spijker op de kop. We werden direct verliefd op Slovenië. Helemaal geen achtergebleven land, integendeel. Italië kan er een puntje aan zuigen! 

Waarom? Omdat ze in Slovenië echt moeite doen om er iets van te maken. Waar ze in Italië grote achterdocht hebben ten opzichte van de overheid en ten opzichte van alles wat vreemd is (zowel vreemde mensen buiten hun familie, als vreemde culturen en nieuwe dingen), staan ze in Slovenië open voor vernieuwing, en willen ze samen iets van hun land maken. (Die samen, daar mankeert het in Italië nogal aan. Ze kijken en denken niet verder dan hun neus lang is. Ze zorgen voor zichzelf en hun familie en de rest kan stikken.) Alle Slovenen waar we mee gepraat hebben, spraken vol trots over hun land en verwezenlijkingen. Ze dragen zorg voor de natuur en het milieu. Het Triglav Nationaal Park bedraagt 3% van de oppervlakte van Slovenië! En Slovenië is een heel proper land. Het ligt hier in tegenstelling tot in Italië niet vol afval langs de kant van de weg of op het strand. De wc's zijn heel proper !!! En ze maken heel veel groene energie. Heel veel zonneboilers en zonnepanelen. 

Het is ook een land waar traditie en hip samen gaan. Traditie hebben ze in Italië ook op overschot. Heel veel prachtige oude steden en rustieke trattoria's. Geweldig voor de toeristen, en daar teren ze ook op. Maar hip? Daar hebben ze in Italië nog nooit van gehoord. In Slovenië is de cultuur lang overheerst of onderdrukt. Nu zijn de Slovenen (terecht!) heel trots op hun taal, muziek en eetgewoontes. Maar ze zijn ook creatief en vernieuwend. 
En boodschappen doen is heaven! Ze hebben niet alleen pasta en parmezaanse kaas, ze hebben zomaar verse gember en koriander, en een heleboel lekkere, biologische en vegetarische dingen. En last but not least, de kassamensen zijn vriendelijk! Hier ging ik gisteren winkelen, en was de kassajuffrouw met god weet wie aan het kletsen. Met iedereen behalve met mij. Geen goeiemorgen of tot ziens, geen blik waardig als ik het kasticketje kreeg. In Slovenië werd ik begroet met een "Dober dan", werd afscheid genomen met "Hvala" en werd alles begeleid met een glimlach. Ik weet ook dat de kassajuffrouwen van de Delhaize waarschijnlijk de opdracht gekregen hebben om vriendelijk te zijn, goeiemorgen en tot ziens te zeggen. Dat het misschien niet altijd oprechte dankuwels zijn. Maar het doet toch iets met een mens om altijd genegeerd te worden.
Ook op wandeltochten werden we door tegemoetkomende Slovenen stevast begroet met "Dan!" of "Hello!" door de buitenlanders. Diegenen die doofstom bleven, waren (je raadt het al) de Italianen.

Verder is Slovenië ook gewoon een mooi land. Er leven maar 2 miljoen mensen en is het derde bosrijkste land van Europa.

We gingen met een mobilehome naar Slovenië, en kampeerden op mooie campings.

We deden een heleboel actieve dingen zoals kayakken op de Sava en raften op de Soca. 

De Soca is een prachtig blauwe rivier. Wel ijskoud, rond de 10°C. Lang zwemmen was er dus niet bij. Inspringen en zo snel mogelijk naar de kant zwemmen was de uitdaging.

Ook het meer van Bohinj is prachtig, en gelukkig wat minder koud om in te zwemmen. Het is een meer in een oud gletsjerdal. Het is iets minder bekend dan het nabijgelegen meer van Bled en wordt niet overrompeld door toeristen. Nog een leuke bijkomstigheid was dat de Slovenen een stuk minder preuts zijn dan de Italianen. Over omkleden werd niet zoveel ophef gemaakt. Geen gepruts onder een handdoek dus. 

Nog een uitdaging was de zipline over de ucja canyon. We roetsjten hoog boven de rivier aan staalkabels van 400 à 500 m lang.

Bovenop de Vrsic-pas zagen we echte edelweiss. Ik heb altijd gedacht dat je onmogelijk hoog op rotstoppen moest klimmen om een edelweiss in het wild te zien, en dat het dus niet voor mij weggelegd was om er eens eentje live te zien. Maar hier groeide ze niet zo ver van de weg vandaan!

Voor de rest gingen we wandelen in de bergen en fietsen in het idyllische boerenlandschap,

speelden we met jonge poesjes op de boerderijcampings,

at Jan vers gevangen forel, gebakken door de hippieuitbater van de hippiecamping,

voelden we ons soms aangesproken door tekst op een gebouw,

en zagen we Wiske lopen aan de hand van een vreemde man.

Kortom, een heel geslaagde vakantie!

Poezen

Ondertussen is ons huishouden weer gegroeid. Toen we begin juli terug kwamen uit België, hebben we een ommetje door Frankrijk gemaakt om Iumi op te halen (spreek uit: Joemi; de naam moest met een i beginnen...).

Iumi is een schatje. 't Is een meisje en een Noorse Boskat. Het liefste wat ze doet, is ergens kruipen waar veel mensen zijn, en dan luid beginnen spinnen. Haar bijnaam is dan ook "knorretje".

Sinds we terug zijn uit Slovenië, heeft Ties buiten ook gezelschap gekregen. Er is een klein zwart poesje komen aanlopen. Het is echt nog piepklein. Ik ga een ander huis voor hem zoeken, want wij hebben ondertussen echt poezen genoeg. Maar ondertussen kunnen we het natuurlijk niet laten om voor hem te zorgen.

Bloedige moord op paard

Ten huize Windsteen vermoordde de kat het paard op bed van zoon. Paard was bedekt met bloed, kat verloor twee hoektanden* in heetst van strijd.

Van uw reporter ter plaatse, IN



Om maar te zeggen dat een mens niet naar Afrika moet om zo iets te zien. Gisteren zagen we een documentaire over leeuwen die hun prooi vangen in de Serengeti, vandaag zag ik het in ons eigen huis.

En nog om maar te zeggen dat het plezant is om een jonge kat in huis te hebben die soms het zotteke uithangt. Altijd wat te beleven.

* de hoektanden waren melktanden die Flynn nu aan het wisselen is. Hij is al een paar dagen in vanalles en nog wat aan het bijten, maar vandaag moest het paard er echt aan geloven en vielen zijn tanden eindelijk uit. (Om maar te zeggen dat het er hier niet altijd zo bloeddorstig aan toe gaat.)

de boom in

Ondertussen is het hier in Impruneta al stevig lente. Een maand geleden bezochten we giardino Bardini, een tuin vlak bij de Boboli-tuin. In mijn ogen véél mooier, en met een prachtig uitzicht op Firenze:

Sinds eind maart hebben we een nieuwe huisgenoot: Flynn. Hier is een foto van Flynn en Emma in het lange gras:

Luka kreeg voor zijn verjaardag een klimgordel. Luka vindt het geweldig, en de hele familie gaat nu regelmatig de boom in.

Ik lig graag onder een boom.

Ik denk dat ik nog nooit een foto van ons huis op de blog gezet heb, bij deze:

Als uitsmijter dit hart, dat ik vond tussen de tomaten.