Marmergroeven

Twee weekends geleden zijn we naar de marmergroeven rond Carrara gaan kijken. Ik heb nu in de cursus "Art History" die ik volg al zo veel beelden gezien, en we zijn zelfs al op bezoek geweest in de "bottega" van de Duomo. Dat is de werkplaats waar de beelden voor de Duomo gemaakt worden. Deze bottega bestaat al sinds 1293 of zo, het jaar dat ze met de bouw van de Duomo begonnen zijn. Omdat het marmer in weer en wind staat, en dan erodeert, moeten de beelden om de zoveel tijd vervangen worden. Wij hebben daar een beeldhouwer aan het werk gezien. Ze werken met een soort ijzeren harnas waaraan ze staven in- en uit kunnen draaien om de maten van het beeld van bepaalde punten over te brengen. Ook vroeger werkten de beeldhouwers zo. Ze maakten eerst een beeld van klei of iets anders, en daarna brachten ze de maten over en kapten ze het uit marmer. Alleen Michelangelo deed het niet, hij vond dat je uit een marmeren blok uit moest halen wat er in zat, en niet moest "foefelen".

Maar ik wilde dus wel eens weten waar het beroemdste (en naar 't schijnt ook beste) marmer ter wereld vandaan komt. We hebben de bergen al wel in de verte zien liggen. Van waar we naar het strand gaan, lijkt het in de zomer of er sneeuw op die bergen ligt. Maar nu hebben we ze van dichtbij gezien. Ze knabbelen de bergen er echt af. En het is een raar zicht om bergen met marmeren muren (waar ze net blokken hebben uit gesneden) te zien.

We hebben ook een wandeling in de bergen gemaakt. We vertrokken vanuit een klein dorpje met (uiteraard) een marmeren dorpsplein. Van daaruit wandelden we op een pad door de bossen naar een verlaten dorpje. Het was alsof we in een sprookje waren, zo mooi was het daar. 

Onderweg zagen we in de verte ook de zee liggen. Bijna boven, kwamen we een kudde geiten met bellen rond hun nek tegen. Luka wilde er persé eentje aaien, maar de geiten dachten er anders over. Er kon zelfs geen foto van af. Ietsje verder kwamen we een paar jagers tegen, en die hadden een jong geitje vast dat heel de tijd aan het bleiren was. Dat was waarschijnlijk verloren gelopen, ze brachten het terug naar de kudde. Konden we toch een geitje aaien. 

in het dorpje stonden nog een paar goed onderhouden huizen, waarschijnlijk zomerverblijven. En we zagen er ook een hippiekoppel, waarvan we denken dat ze er permanent wonen en de herders van de kudde zijn. Het is daar wel erg afgelegen, een uur goed doorstappen voor je aan een weg bent.

Omdat we toch niet ver van de zee waren, zijn we daar naar de zonsondergang gaan kijken.

Vlak bij de haven van waar ze het marmer verschepen. Om de kust daar te versterken, hebben ze er niet beter op gevonden dan een dam op te werpen van een hele boel marmeren blokken. Maar 't is zoals Jan zegt, dat is nu eenmaal wat ze hier hebben. 't Zou raar zijn als ze van ergens anders andere stenen zouden aanslepen. Er waren hoge golven, die tegen de marmerblokken uiteen spatten. Spectaculair om te zien.

Het is hier ondertussen nog altijd schitterend weer. Niet te geloven dat de zon zo veel kan schijnen en dat het zo weinig kan regenen (het is hier ook wel uitzonderlijk droog). De vorige twee weken is het hier 's nachts ook heel koud geweest. Elke nacht vriezen, en dan overdag de zon. Op windstille dagen was het overdag dan zo goed dat ik zonder jas buiten in het zonnetje kon zitten. Een groot contrast met 's morgens. Toen ik vorige dinsdag de kinderen naar school bracht, was het daar - 7,5 °C! Wel gek dat het hier boven op onze berg niet zo koud wordt, bij ons was het dan maar - 2,5°C.

Heel veel groetjes,
Inge & Co

Een gedichtje

Hallo iedereen,

Ik schrijf graag gedichtjes en dit is er een.

Ik hoop dat jullie het mooi vinden!

Vriendschap  

Liefde en vriendschap heeft iedereen nodig,

net als waardering.

Het is zeker niet overbodig,

je kan het altijd gebruiken.

Vriendschap is een cadeau,

net als bloemen die lekker ruiken.

Je vind het niet op je bureau.

En je vraagt het niet aan Bart.

Maar echte vriendschap

vind je in je hart.

Hierbij wens ik iedereen een gelukkig 2012!!!

Groetjes,

Emma

gips en uitstapjes

Jutta heeft een gebroken voet en zit in het gips. Twee weken geleden was de juf tijdens de turnles op haar voet gaan staan, en viel Jutta daardoor voorover. Alsof je je voet op een tak zet en hem dan naar je toe trekt... Op school dachten ze dat er niet veel aan de hand was. Jutta heeft er nog de hele dag mee rond gelopen. Maar 's avonds deed het nog steeds veel pijn, ook als ze er niet op stond. Wij dachten gelijk dat hij gebroken was. De volgende dag ben ik met Jutta en de receptioniste van de school (die tweetalig Engels - Italiaans is), naar het ziekenhuis gereden. Het is daar wel iets anders dan hier... Het was bv heel moeilijk om met Jutta het ziekenhuis in te geraken. De parking ligt aan de overkant van een grote weg. Anna Maria was aan de receptie een rolstoel gaan halen, maar rolstoelvriendelijk is het daar alles behalve. We hebben heel wat stoep- en andere randen moeten overwinnen. Ook het ziekenhuis zelf zag er wat aftands uit, en op de spoed moesten we tussen allerlei bedden met gewonde en zieke mensen laveren. Niet echt aanmoedigend, Jutta vond het maar niks. Na een halve dag wisten we het dan zeker: voetbeentje gebroken. Jutta kreeg een gips tot halverwege haar kuit. 
De eerste dagen was het wennen, zo met krukken. Maar nu huppelt ze er vlot mee rond. Hannah, de joggingbroeken die we van jou geërfd hebben, doen nu heel goed dienst!

De kinderen hadden hier geen herfstvakantie zoals in België, alleen een lang weekend tot en met de eerste november. De vrijdag ervoor werd op school Halloween gevierd (Amerikaanse school hè! Volgende week donderdag vieren ze op school Thanksgiving en hebben ze voor lunch speciaal Thanksgiving eten.). Omdat het ook "international week" was, werd aan de kinderen gevraagd om zich te verkleden in iets wat aan je land deed denken. Jutta werd smurfin, en Luka was Godfried van Bouillon.

Die vrijdag zijn ook moemoeke en vavake bij ons aangekomen. 
Het lange weekend hebben we een uitstap gedaan. Zaterdag zijn we naar Ravenna gereden. Die stad was vroeger de hoofdstad van het Westromeinse rijk, en er zijn heel wat oude Byzantijnse mozaïeken bewaard gebleven. Vooral de basiliek van San Vitale was heel indrukwekkend. Wat je op de foto ziet, is allemaal mozaïek:

We logeerden in een hotel met zicht op zee. 

We bezochten ook de grotten van Frasassi. Die zijn pas in de jaren '70 ontdekt, en zijn de 3de grootste ter wereld. In één van de kamers past de hele dom van Milaan! Stalagmieten van 20 meter hoog lijken in het niets te verdwijnen in die grote ruimte. Ze zijn ook heel mooi wit. In de grotten mochten we geen foto's maken. Maar ons vake ontdekte toch een manier, rara. 

We bezochten ook Assisi, de stad van Sint Franciscus. Hij is er nog heel aanwezig. We zagen zijn graf in de crypte onder de basiliek, een klooster waar hij zijn roeping gekregen had. En 's avonds gingen we naar het klooster in de bergen dat door Sint Franciscus en de eerste Franciscaners gebouwd is. Sint Franciscus sliep in een klein kamertje op de rotsen, die plek is er nog steeds.

Herfst

Hier is het ondertussen ook herfst geworden. Tot een dikke week geleden gingen de kinderen nog in short, T-shirt en sandalen naar school. Vorig weekend hebben we warme kleren gekocht, en maar goed ook. Een dag of tien geleden was het 's morgens al frisjes, maar werd het in de namiddag zo warm dat het echt zomers was. Maar nu hebben we al een week de pelletkachel aan. En maar goed ook, het koelt snel af in huis. Gisteren is boven ook de kachel aan gegaan, het was nog maar 15 graden! Die huizen hier hebben wel heel dikke muren, maar zijn zo lek als een zeef, ongelofelijk. En officieel mag de verwarming hier pas aan vanaf 1 november... Met een huis zoals in Meldert, goed geïsoleerd en met een veranda om de zonnewarmte binnen te trekken, zou dat gaan, maar hier?
Het heeft vorige donderdag ook geregend. Helaas op de dag dat ik op cursus ga doorheen Firenze, maar het was heel hard nodig! Het is hier een heel droog jaar geweest, sinds mei heeft het maar een keer of vier, vijf geregend. Als Belg ben ik met verstomming geslagen hoe weinig het hier kan regenen. Gras hebben wij hier al heel wat maanden niet meer, alles is stro. Maar toch kwamen sinds eind september weer overal bloemen boven. Waar die hun water halen, is mij een raadsel (of eigenlijk toch niet, want het zijn vooral bolplantjes: een soort gele herfsttijloos en clematis). En als er hier bloemen komen, komen ze meteen ook overal. Ze duiken echt overal op.

Ook de olijven zijn rijp. Ik heb er gisteren geplukt. Rondom ons huis staan verschillende rassen. Er zijn bomen met zwarte, ronde olijven en andere met eerder langwerpige, berijpte olijven die er een beetje uitzien als druiven.

Omdat het vroeger donker is, zien we ook terug meer dieren. Bijna elke keer zien we 's morgens een hert op onze onverharde weg. In september, toen de vijgen van de bomen vielen, hebben we een paar keer everzwijnen vlakbij gehad. 
We zaten op een avond op het terras te eten, toen we onder aan de muur (vlak achter ons terras is een muur, waarachter het een meter of drie naar beneden gaat) heel wat gesnuif en geknor hoorden. En effectief, toen we gingen kijken, zagen we op nog geen vijf meter afstand een everzwijn weg lopen. Een paar dagen later waren er zelfs een achttal jonkskes bij.


Een ander dier dat we (samen met Piet) van heel dicht bij gezien hebben, is een stekelvarken. Toen we eind augustus in het donker op het terras zaten, kwam dat beest op zijn duizenden gemakken tot heel dicht bij ons gewandeld. Maar toen ik een foto wilde nemen, was hij direct ribbedebie.


In het bos heeft deze zomer een boomvalk gebroedt. Ik ben er pas heel op het laatste achter gekomen dat het een boomvalknest was, toen ik ging joggen, heb ik de uitgevlogen jongen per toeval eens van heel dichtbij gezien, indrukwekkend!


En dan hadden we ook nog Freddy en Freddy in onze tuin. Op een dag zag ik een jong egeltje rondstruinen, die de naam Freddy kreeg. Hij was vaak op stap. Maar op een keer vond ik het toch verdacht dat hij zo snel van één plek naar een andere plek geraakt was. Bij nader inzien liep er nog een Freddy rond. De kinderen hebben er zelfs een huisje voor gebouwd. Het jongetje links op de foto is onze buurjongen.

Nu ga ik wafels bakken. Het is International Week op de Junior School en morgen is het internationaal banket. Woensdag ga ik in de klas chocolade truffels maken.


vele groetjes,
Inge

Heksje Lilly

Luka moet elke maand een "book project" doen. Hiervoor moet hij een boek lezen, en iets maken om dat boek voor te stellen in de klas. Vandaag hebben Luka, Jutta en ik met de plasticine gespeeld. Op de foto zie je van links naar rechts Leon (gemaakt door Jutta), de doodskist van de vader van Viktor (Luka), heksje Lilly (Luka) en vampier Viktor (Inge).

Jutta, Luka en ik hebben vandaag ook olijven geplukt en in water en pekel gezet (terwijl Emma voor Art Class een zelfportret van Picasso aan het natekenen was). Het gaat een paar maand en heel wat spoelbeurten duren voor ze klaar zouden zijn. Ik ben benieuwd...


Binnenkort een update over het leven hier.


groetjes,
Inge

primitive man

Luka is in de klas aan het leren over de primitieve mens. Bij "unit of inquiry" (vergelijkbaar met wereldoriëntatie) werken ze zes weken aan één thema. Als huiswerk moest Luka er een opstel over schrijven. Hieronder het opstel (waar ik de spellingsfouten uit haalde):


A man came and visited us. He showed how to make fire with a stone, and with a stick. Everyone had a try.
He showed how to make clothes and bags.
And he made a cave painting. He used water and a kind of stone. The first thing he did was coloring a picture. The second thing was mixing it with water. Then he had a tube. He used the tube to dip it in the paint, then somebody needs to put his hand on the paper. Then he blows in the tube. The person takes his hand of the paper, then you have a picture of your hand. So everyone had a picture.
I learned a lot and I like to be an adventurer. So I learned new things to play with. The thing I liked the most was the fire.


Luka


groetjes,
Inge

Frescobaldi

geschreven door Emma


Eén van mijn klasgenootjes heet Carlo Frescobaldi. Hij is van adel, een markies, en zijn ouders zijn de eigenaars van de Frescobaldi wijn. Vandaag bezochten ik en mijn klasgenootjes de wijngarden. eerst plukte we druiven. Met heel de klas plukte we ongeveer 800 kilo (we zijn met ongeveer 33 kinderen) druiven geplukt in een uur tijd. Dat was ongeveer een kwart van een kleine wijngaard. Ik en mijn partner plukten ongeveer 130 kilo. 


Nadat we klaar waren met plukken, zagen we hoe onze druiven verplettert werden tot sap. We zagen ook hoe de vaten aan het rusten waren in de kelders van het kasteel. Daarna aten we lunch in het kasteel dat prive eigendom is van Carlo's familie.


We kregen ook meer uitleg over de geschiedenis van de familie. De Frescobaldies maken al wijn sinds de 14de eeuw. Al heeeel lang dus. En in de 16de eeuw dronk de koning van Engeland Frescobaldi wijn. Aan een wijngaard hangt natuurlijk ook een kasteel vast. De Frescobaldies hebben meerdere kastelen. Het kasteel waar wij waren, is al van de Frescobaldies sinds de 19de eeuw. Dat betekend dus dat de Frescobaldies het kasteel niet zelf gebouwd hebben. 


Er hangt natuurlijk ook een traditie vast aan deze eeuwenoude familie. En deze traditie is als volgt. Als er een nieuwe Frescobaldi geboren wordt, worden er aan het kind de beste wijn van het jaar geschonken. Als het een jongen is krijgt het kind 100 flessen en als het een meisje is krijgt het kind ietsje minder. Ook Carlo heeft 100 flessen liggen. Deze flessen worden alleen leeg gedronken op speciale gelegenheden. In de kelder waar de flessen liggen, liggen er ook flessen van 1800 nog wat. Hele oude flessen dus. Op de flessen van de kinderen Frescobaldi hangen geen etiketten. Deze etiketten worden met de hand geschreven en erop geplakt vlak voor ze de wijn drinken. De flessen mogen niet op tafel gezet worden voor ze een etiket hebben. 


In totaal hebben de Frescobaldies 4000 ha wijngaarden, verspreid over Toscane. De tonnen die we zagen in de kelder, kosten wel 500 euro per ton. In één ton zit 225 liter wijn, dat zijn ongeveer 300 flessen wijn per ton. In een fles wijn zit 1 tot 1,5 kg druiven. De website: www.frescobaldi.it 

Dit is het kasteel van het gezin van Carlo, waar wij waren.


groetjes,
Emma